Emocje minione i przyszłe

Pomyślałam sobie, że przeczekam tydzień, gdy ochłoną z emocji uczestnicy Gwarków - ci ze strony oraganizatorów i ci konsumujący święto. Wówczas sobie poużywam. Może.
..........................................................................................
Dzisiaj dla wprowadzenia w błogi nastrój senny wstawię tylko fotkę i zapowiem, że lekki motylek ze zdjęcia ma mocny związek z pewnym młodym tarnogórzaninem o znanym w świecie, nie tylko bokserskim, nazwisku. Damian Jonak z motylkiem. Młodzieżowy Mistrz Świata WBC, zapowiadający się jako jasna gwiazda na firmamencie przyszłości. O nim właśnie rozmawiałam z Panią Moniką, najbliższą osobą w życiu Pana Damiana - czyli z jego żoną. 

  

godz. 00:25. Ech, niech tam, do rana daleko, Niech się stanie!

WYWIAD Z MONIKĄ JONAK, młodą tarnogórzanką, której mężem jest Damian Jonak, zawodowy bokser, zdobywca tytułu Młodzieżowego Mistrza Świata WBC.  Jest godzina 16-ta, Wiśniowy Sad, 09 września 2008r.

Pani Moniko! Jak często spędzacie czas wspólnie  z rodziną, znajomymi, w kinie, przed telewizorem i w swoich  ramionach? 
-         Mąż  5 dni w tygodniu przebywa w Warszawie, wracając w zasadzie tylko na weekendy. Ja w Tarnowskich Górach pracując. Tak więc  w te trzy NASZE dni  najpierw są oczywiście ramiona. Najpierw ramiona. Później  staramy się odwiedzić rodzinę, bo to też jest ważne. Dalej inne przyjemności – kino, dyskoteka, wyjścia z przyjaciółmi. Czasem jest też taka szansa po walkach, gdy mąż zostanie przez 2 tygodnie w domu albo ma jakieś dłuższe przerwy. Wówczas maksymalnie wykorzystujemy je na spędzenie czasu ze sobą. Jeździmy wtedy na różne spotkania. Bywa i tak, że uda się mi wziąć jakiś urlopik. Wtedy ja jadę do męża do  Warszawy.

Rozumiem, że mąż Pani trenuje w stolicy i  głównie tam odbywa walki.
-         Tak. Bo jest zawodnikiem warszawskiej grupy zawodowej Bullit Knockout Promotions.

Skoro kontakt Pani i męża ze sportem jest jak 5 do 2 na niekorzyść czasu wspólnego, czy jest realna możliwość, że oboje Państwo możecie się odseparować od tego zasadniczego zajęcia Pani małżonka choć od przypadku do przypadku? 
-         Rozumiem. Pyta Pani, czy bywa tak, że o boksie nie rozmawiamy w ogóle?  Właściwie; rozmawiamy o nim tylko wówczas, gdy zbliża się jakaś jego walka, gdy telewizja jakąś inną transmituje, gdy w ringu jest ktoś znajomy.

Czy pyta pani męża tak jak inne żony nad talerzem zupy :”Jak było w pracy”? -         Pod tym względem niczym się od takich nie różnę. Jego pracą jest ustawiczny trening i czasem walki. Opowiada mi więc o jakichś szczegółach. Czasem banalnych, czasem ważnych. 

Czy to znaczy, że wyłącznie boks w wymiarze dotyczącym Pana Damiana Panią interesuje, czy też szerzej jego waga, albo WBC czy też inna federecja bokserska? 
-         Zanim poznałam Damiana, oglądałam chętnie boks, a zwłaszcza takich bokserów jak Michalczewski, Gołota, Włodarczyk. Ich oglądałam najczęściej. Damian był wówczas jeszcze w amatorce, nie walczył zawodowo. I przyznam, ze lubiłam oglądać sporty walki, boks, kick-boxing. Chciałam sama zacząć uprawiać boks, gdy byłam młodsza. Dzięki Bogu, odradzono mi to uświadamiając, jakie są konsekwencje uprawiania boksu dla kobiet. I tak zostałam tylko widzem.

Upodobała sobie Pani boks, jak widać od dawna, niezależnie od osoby męża. 
-         Tak, tak. A teraz zainteresowanie to wzrosło, bo oglądam wspólnie z mężem walki nieznanych mi osób i to mi się też podoba. 

Czy podczas wspólnego oglądania, ustalacie jakąś strategię, wymyślacie nowe metody treningu?
-         Najczęściej i najbardziej przeżywamy walki naszych znajomych – kolegów klubowych Damiana, Polaków. Martwimy się, trzymamy kciuki, pocimy się razem z nimi. Po prostu kibicujemy. Oprócz tego Damian sam ogląda walki. Ocenia technikę, wyciąga wnioski. Ja też jestem uważnym obserwatorem i czasem podpowiadam mu, to co sama zauważę. A jak już mówiłam oglądam wiele. Ciekawe – choć dla nas na drugim planie – są walki w wagach ciężkich, bardzo widowiskowe. Dla kontrastu także te w niższych gdzie ciosy padają jak grad. 

Zrozumiałam, że w kręgu Państwa zainteresowania są 3 kategorie walk, w Waszej własnej klasyfikacji: pierwsze to walki znajomych, drugie takie jakby instruktażowe i trzecie o charakterze głównie widowiskowym. 
-         Tak jest. Zastrzegam, że nie jest naszym nałogiem przesiadywanie przed telewizorem ze wzrokiem utkwionym godzinami w ekran. 

Z jakimi emocjami, odbiera Pani walki męża uczestnicząc w nich na widowni? 
-         Im dłużej jesteśmy razem, tym mocniej każdą walkę przeżywam wewnętrznie. Powodem jest na pewno coraz wyższa klasa walk Damiana i coraz wyższy poziom reprezentowany przez jego przeciwników. Widzę to, zdaje sobie z tego sprawę, stąd i emocje są większe. Ale wiem, że i umiejętności Damiana są coraz większe, dlatego zwykle bywam w głębi spokojna o niego. Ale jest to mój mąż, najbliższa mi osoba, więc jestem nerwowa, przeżywam to wydarzenie mocno, krzyczę. Nieraz znajomi mówią mi, że mnie słyszą, słyszą mój krzyk będąc gdzieś daleko ode mnie na trybunach.. Czyli reaguję spontanicznie a z drugiej strony nie jestem panikarą i znając Damiana najczęściej w duchu jestem spokojna o rezultat. A on walczy, bo chce. Nie musi, a chce. I w tym też jest jego siła.

Mówi się czasem o bokserze: „ Jaką on ma wspaniałą pracę nóg. Wręcz tańczy na ringu.” Czy woli Pani męża tańczącego na ringu wokół przeciwnika, czy na dyskotece, zabawie tanecznej? Czy w ogóle tańczycie kiedykolwiek? 
-         Tak, chodzimy do dyskoteki. Lubimy jej atmosferę. Ale mąż po  całotygodniowych treningach ma dość wysiłku fizycznego i niezbyt jest chętny do kontynuacji treningu na parkiecie. Woli na siedząco posłuchać muzyki i popatrzeć jaką „pracę nóg.” mają inni. Ja przyłączam się do niego i nie namawiam do tańca, gdyż chyba jednak lepiej wychodzi mu w roli  „Tańczącego na ringu.” W soboty wieczorem bywamy ze znajomymi w różnych miejsca,  także tam gdzie tańczą. Ale to raczej ja wyskakuję na parkiet potańczyć z  koleżankami, by on miał możliwość porozmawiania z kolegami o męskich sprawach. 

Czy zdradzi Pani jakim maż jest tancerzem? 
-         Umie tańczyć i lubi. Ale zagorzałym fanem parkietowych szaleństw nie jest. To przecież spokojny mężczyzna. Ale nasz  bardzo udany pierwszy taniec weselny pamiętam. I  wspominam te chwile.

Gdy są jakieś oficjalne okazje, gdy trzeba założyć marynarkę, garnitur, koszulę, i krawat, kto wiąże mężowi właśnie krawat? Pani czy on sam? 

-         On sam! Mówię to z dumą, bo wiem, że wielu mężczyzn tego nie potrafi. Sama też nie jestem w tej konkurencji najlepsza.

Jakie ubrania Pan Damian lubi najbardziej? 
-         Myślę, ze stale używając sportowej, treningowej nawet odzieży, polubił eleganckie stroje, chociaż nie sztywne. Czesto jest to elegancka, w dobrym gatunku „polówka’. Eleganckie w kroju i gatunku spodnie, to zauważyłam, lubi. A na wyjścia formalne, oficjalne czy uroczyste zakłada bez oporu i nawet chętnie marynarkę i koszulę. 

Przy rodzinnych okazjach, wyjścia na urodziny, ślub, kto decyduje o wyborze prezentów, Pani czy małżonek?
-          Jest to zawsze w 100% decyzja wspólna  i wybór wspólny. Zawsze, zawsze wcześniej ustalamy, jaki to ma być prezent, jak cenowo ma wyglądać. Jeśli jedno z nas ma ustalony pomysł to i tak ostatecznie wspólnie podejmujemy decyzję.

W jakiej sukience małżonek Panią lubi? 
-          Z tego co wiem, na co dzień lubi moje krótkie sukienki, mini długości. Pochwala to. Lubi mnie na szpilkach, w eleganckim stroju. Wiem też, że największe wrażenie zrobiła na nim moja ślubna sukienka, która miała bardzo krótki przód i długi tył.

Zrobiłam na nim ogromne wrażenie. Wielokrotnie przyznawał, że mój widok w dniu ślubu był dla niego szokiem. Przyjemnym. Byłam wówczas w jego stylu. 

Niewiele Panią znam. Zaledwie kilka razy rozmawiałyśmy ze sobą ale oceniam Panią jako osobę energiczną, dynamiczną, rzutką, spontaniczną. Pan Damian jest za to w widoczny sposób spokojny. Czy te dwa charaktery się często ścierają?

-          Tak właśnie jest, mąż jest opanowany a zgromadzonych we wnętrzu zasobów energii pozbywa się dwa razy dziennie na treningach. Ja, to widać na co dzień  - to wulkan energii.  Jej  nadmiaru pozbywam się na aerobiku, rowerze, basenie. Mam rodzinnie sportową spuściznę. Czyli energię przekazaną w genach przez wysportowanych rodziców. To właśnie Damian niejednokrotnie mnie hamuje, uspokaja swym opanowanym charakterem, tonuje moją spontaniczność. Uzupełniamy się doskonale, chociaż jesteśmy tacy różni od siebie. A przecież jesteśmy oboje nie tylko spod znaku Byka, ale i urodziliśmy się tego samego dnia miesiąca.

Zafrapowała mnie ta Pani energia i spontaniczność. Czy to znaczy, że mąż nie musi się bać spacerów wieczorem przez Kaczyniec, czy Karola Miarki, które to okolice uważane są w Tarnowskich Górach za niebezpieczne po zmroku? Nic mu nie grozi ze strony niegrzecznych natrętów, gdy jest w Pani towarzystwie? 
 -  
Czy chce mnie Pani znów rozbawić? Zapewniam jednak, że moim towarzystwie mąż nie jest nigdy niczym zagrożony. A ja też się nie boję iść z nim przez życie.

Pani Moniko! Dziękuję serdecznie za rozmowę i życzę prawdziwego powodzenia Wam obojgu.

        Oto Pani Monika Jonak w monumentalnej postawie, do której predystynuje ją jej wewnętrzna energia wsparta męskim opanowaniem małżonka. Pozdrawiam!!!




Srebro mi w głowie

Maszeruję sobie spacerkiem Placem Żwirki i Wigury w niedzielne, chłodne popołudnie i widzę – wielki, mężny mąż z maszyną połyskującą, młotem i krążkami do walnięcia gotowymi. Ćwiertnia jego rodowa godność była i nie od parady, bo ćwiertnię oleju rodzicielka mu wlała do głowy a natura ćwiertnię mocy w łapy włożyła.

Naoglądałam się i nafotografowałam jegomościa: strój, pas, brodę i wąsy rozwichrzone oraz przydatne w robocie narz-ędzia/ądy. „Czuję się, jakbym stał nagi przed obiektywem” – rzekł głosem dźwięcznym a niestrachliwym o odcieniu pożądliwym. Sprzedawał on niby złote monety w 3 rozmiarach zaopatrzone w metryczkę tarnogórską. Nabyłam, a jakże, 3 sztuki złocisto-mosiężne a jedną (aluminiowo-srebrzystą) pozyskałam osobiście przez walnięcie młociskiem. Trzy sztuki ze szlachetnego kruszcu srebrnego o wartości nie znanej, w tajemnicy chowanej, wybił ci ten Ćwiertnia, mincerz zacny, dla burmistrza srebrnego grodu gwarków i dla pary kolekcjonerów. Głowę nie od parady ma ten mincerz za sprawą oleju a w sakiewkach srebro brzęczące ci, co je pozyskali; dla rozmnożenia ku chwale miasta – to pewne.

       

Tak sobie myślę, że na przyszłe Gwarki brzęcząca moneta się potoczy do Gór Tarnowskich i do ich mieszkańców za sprawą prokreacyjnej hodowli sakiewkowej. O, jak wielka radość ma będzie!

Ale zaś wytoczyć się może za sprawą chwiejnych stopni scenicznych i innych łamliwych, nie przymocowanych elementów rusztowań. Scena to podstawa ale przy niej sama fiknęłam kopytkami a inni, też z aparacikami i aparatami, ze mną. Punkt medyczny chyba przyjmował zgłoszenia kontuzji scenicznych seryjnie. Niebezpieczna konstrukcja, niestała i nie utrwalona – oto przepis na wypłynięcie z budżetu miasta kwot na odszkodowania dla poszkodowanych. I radni powinni budżet uchwalić???




Gwarki cokolwiek

"Jestem w strasznym stanie, nie przyjdę jutro do pracy" - dała mi przed chwilą znać skypem moja koleżanka. "A ja w podobnym, nie dojdę do siebie w ciagu nocy" - odpowiedziałam. Jej twierdzenie dotyczyło stanu zapalenia zatok (Zawadzkie) a moje stanu gwarkowskiego (Tarnowskie Góry). Ani ona ani ja nie jesteśmy na chodzie. I tyle.

W tej sytuacji Ilona poszukała telefonicznie w ciagu 5 minut zastępstwa a ja sposobu na przekazanie embrionalnych chociaż informacji. Ona znalazła Marylę a ja sznurki czyli linki do albumów fotograficznych. Uzupełniać je będę w ciagu najblizszej doby dodając fotki i podpisy.

ALBUM pt: Pochód gwarkowski - Tarnowskie Góry 2008
http://picasaweb.google.pl/analityk.akl/PochDGwarkowski2008#

Album pt: Targ rzemieślniczy Gwarki - 14.09.2008
http://picasaweb.google.pl/analityk.akl/TargRzemieLniczyGwarki200814092008#

ALBUM pt: Gwarki 2008 - VIP-y i inni
http://picasaweb.google.pl/analityk.akl/Gwarki14092008VIPYIInni#




Gwarki w toku

Nie udało mi się być wczoraj na otwarciu Gwarków. Przeszło mimo mnie kilka imprez rynkowych (targ stroci) i towarzyszących (NIEZLICZONE!). Dzisiaj nie zakupiłam nawet waty cukrowej ale jednak towarzyszyłam od samego rana (brrr, ok zera Celsjusza) tym, którzy praktykują sport, zaczynając od mojego psa o godz. 6:30,

- przez dzieci i młodzież w czasie Biegu Sedlaczka o 9:00 (aby otworzyć ALBUM FOTOGRAFICZNY NR 1 należy kliknąc w ten link --->  http://picasaweb.google.pl/analityk.akl/BiegSedlaczkaMOdzieGwarki2008#

- samorządowców o 11:45 (aby otworzyć ALBUM FOTOGRAFICZNY NR 2 nalezy kliknąć w ten link --->
 http://picasaweb.google.pl/analityk.akl/BiegSamorzDowcWGwarki2008#

- kończąc na sporcie strzeleckim braci kurkowych tarnogórskich i zagranicznych (aby otworzyć ALBUM FOTOGRAFICZNY NR 3 należy kliknąć w ten link --->
 http://picasaweb.google.pl/analityk.akl/BractwoKurkoweZawodyGwarki2008#

Teraz złapałam drugi oddech i opracowuję fotki. Popołudnie i wieczór przed gwarkowiczami a noc przede mną, gdyż będę włącząc kolejne zdjęcia i opisywać je. Już na nie czekają także tarnogórzanie przebywający lub mieszkający za granicą.

Godzina 22:10.
Koncert Marcina Wyrostka
http://www.wyrostek.pro.wp.pl/strony/polski.html w Rybnej zapewne podobał się wielu słuchaczom - to prawdziwy wirtuoz akordeonu a muzycy mu towarzyszący to indywidualności muzyczne. Utwory grane przez nich są kompozycjami wysokiej klasy, dla ucha znawców - nieprzeciętna uczta. Byłam zachwycona, zwłaszcza że słuchałam na stojąco, co uatrakcyjniło koncert, gdyż łapałam równowagę stojąc na cieniutkich szpilkach. Innym paniom z tego względu między innymi też się zapewne koncert podobał. I jeszcze jedno - słuchacze tworząc półkole czyli podkowę naprzeciw "Wyrostków" przebierali kopytami jak młode źrebaki rwące sie do soczystej trawky. Godzinny "postój" w holu pałacowym przed schodami na piętro był okazją dla obecnych me/ga/lomanów do obejrzenia wzajemnego elementów stroju, postawy i odbycia rozmów telefonicznych i dla niektórych wyciszenia za drzwiami wyjściowymi. Repertuar starannie dobrany przez muzyków został doceniony przez audytorium a zwłaszcza amatorów strawy duchowej i nagrodzony brawami... Tak było.

PS. Niedawno wiarygodne żródła podały, że Pan Starosta uzyskał dzisiaj najlepszy wynik w czasie zawodów strzeleckich Bractwa Kurkowego.




Tawnowskie Góry on holiday

Dzisiaj otwarcie Gwarków; zbyt chłodno, aby spędzić na wolnym powietrzu kilka godzin. Zbyt zimno, aby zbliżać się do jeszcze zmimniejszych ludzkich lodówek. Pasuję i spamuję.

 Link do ALBUMU FOTOGRAFICZNEGO z pierwszego dnia święta braci gwarkowskiej jest za tym linkiem: http://picasaweb.google.pl/analityk.akl/Gwarki2008DziePierwszy12092008#




Nastroje, nas wielu na "Gwarki"

„Gwarkowskie” nastroje wpływają na mnie budująco – tak jak rośnie scena, tak i mój optymizm.                                                                                                                                  

  Pani Sekretarz Miasta – Aleksandra Gajda – to głowa, szyja i ręce całego przedsięwzięcia gwarkowskiego. No i chodzi na nogach jak burza.

  

     
 Buduje się właśnie nowy stary dom! Po roboczym dniu z zadowoleniem na twarzach ekipa fachowców opuszcza przewspaniałą kamienicę Mollera przy rondzie, która zakwitnie już niedługo drugą młodością i pięknością. Zadbajcie, Panowie, o to cudo i nie zostawcie po sobie fuchy! Życzę Panom owocnej pracy i udanego świętowania „Gwarków”! 
..........................................................................................

Niniejszym krótko i rzeczowo ZAPRASZAM tarnogórzan i innych na wspólne obchody „Gwarków 2008”. Zapraszam tych lubiących kabarety i teatr, muzykę i muzeum, konferencje i  targi, sport i tańce, stroje współczesne i historyczne, tłumy i krupnioki, a nawet tych, którzy lubią tylko piwa. Takie święto jak „Gwarki” jest przecież dla wszystkich, jak grudniowa gwiazdka. Organizatorzy zrobili na pewno wszystko co możliwe, aby było dobrze, więc „Gwarki” mimo sporów powinny na te kilka dni łączyć wszystkich w mieście wokół miasta.

Życzę udanej zabawy i niezapomnianych wrażeń.




Na Tynku - I-sza Rocznica, nie ostatnia

  • Mleczko Andrzej (w kondensacie rysunkowym) z tortem marcepanowym Zdebika
  • Jorguś Cnota i Ojgen Kluczniok z Tolusiem Skupińskiem w zgodzie z mikrofonem 
  • Małgosia Burzka-Janik z Mirkiem Ogińskim w duecie gospodarskim 
  • Andrzej Terlecki z komplementami i jazzowymi klawiszami
  • paszteciki z salami na zimno
  • sale z widzami stłoczonymi i rysunkami Mleczki na ścianach powieszonymi
  • rysunki z autografami rysownika dla samorządowców, urzędników i fanów 
  • etc

Na zdjęciu goście galerii - od pana starosty do ... rąk w niebieskich rękawach.

O 20-tej zaczęła nadziągać poprzedzona małymi falami ogromna tsunami. Epicentrum satyryczno-rysunkowe zlokalizowane na podłodze między czterema ścianami Klubu 22 kipiało, wrzało, ogromniało aż do wybuchu czyli wniesienia ogromniastego tortu urodzinowego. Pan Zdebik przeszedł samego siebie i przez salę między krzesłami z duszą na ramieniu i tortem tamże. Czapka błazeńska w czekoladzie skrojona uległa ponownemu przykrojeniu nożem mistrza cukiernictwa a tort rozdzielono od starosty przez burmistrza na radnej kończąc. 
        
Własną porcje tortu uzupełniłam dodatkowym kawałkiem "z rantem"... hm, hm... marcepan okrywał tort jak gruba, elastyczna skóra a lukier w kolorze brzoskwiniowo-pomarańczowym unosił mnie i innych delektujących się pod sufit pomieszczenia. W zamian za te niebiańskie doznania przekazałam "Galernikom" niewielki pamiątkowy prezent.

Tylu tarnogórskich VIP-ów ilu było dzisiejszego wieczoru w Klubie 22, spotkać będzie można razem w czasie obchodów "Święta Gwarków". Tak wielu spokojnych kibiców czy fanów bawiących się niebotycznie i spontanicznie nie spotkacie na żadnym meczu.
NaTynkarze! Rocznica baaardzo udana! Jest OK!!! Gratuluję.
       

Teraz tylko fotki jako dowód smakowitej uczty humoru i piórka no i... SPAM!!!!

ALBUM FOTOGRAFICZNY z imprezy rocznicowej jest pod adresem podanym poniżej:::
http://picasaweb.google.pl/analityk.akl/NaTynkuPierwszaRocznica10092008#




strona :  1 |  2 |  3 |  4 |  5 |  6 |  7 |  8 |  9 |  10 |  11 |  12 |  13 |  14 |  15 |  16 |  17 |  18 |  19 |  20 |  21 |  22 |  23 |  24 |  25 |  26 |  27 |  28 |  29 |  30 |  31 |  32 |  33 |  34 |  35 |  36 |  37 |  38 |  39 |  40 |  41 |  42 |  43 |  44 |  45 |  46 |  47 |  48 |  49 |  50 |  51 |  52 |  53 |  54 |  55 |  56 |  57 |  58 |  59 |  60 |  61 |  62 |  63 |  64 |  65 |  66 |  67 |  68 |  69 |  70 |  71 |  72 |  73 |  74 |  75 |  76 |  77 |  78 |  79 |  80 |  81 |  82 |  83 |  84 |  85 |  86 |  87 |  88 |  89 |  90 |  91 |  92 |  93 |  94 |  95 |  96 |  97 |  98 |  99 |  100 |  101 |  102 |  103 |  104 |  105 |  106 |  107 |  108 |  109 |  110 |  111 |  112 |  113 |  114 |  115 |  116 |  117 |  118 |  119 |  120 |  121 |  122 |  123 |  124 |  125 |  126 |  127 |  128 |  129 |  130 |  131 |  132 |  133 |  134 |  135 |  136 |  137 |  138 |  139 |  140 |  141 |  142 |  143 |  144 |  145 |  146 |  147 |  148 |  149 |  150 |  151 |  152 |  153 |  154 |  155 |  156 |  157 |  158 |  159 |  160 |  161 |  162 |  163 |  164 |  165 |  166 |  167 |  168 |  169 |  170 |  171 |  172 |  173 |  174 |  175 |  176 |  177 |  178 |  179 |  180 |  181 |  182 |  183 |  184 |  185 |  186 |  187 |  188 |  189 |  190 |  191 |  192 |  193 |  194 |  195 |  196 |  197 |  198 |  199 |  200 |  201 |  202 |  203 |  204 |  205 |  206 |  207 |  208 |  209 |  210 |  211 |  212 |  213 |  214 |  215 |  216 |  217 |  218 |  219 |  220 |  221 |  222 |  223 |  224 |  225 |  226 |  227 |  228 |  229 |  230 |  231 |  232 |  233 |  234 |  235 |  236 |  237 |  238 |