Do pacjenta.

Nie, proszę Pana, nie wydamy wyniku niezgodnego ze stanem faktycznym. Wszystkie analizy przeprowadziliśmy z zachowaniem reguł sztuki diagnostycznej a ich wyniki wskazały na pewne odchylenia od normy badanych parametrów. Pana życzenie czy wątpliwości nie zmienią tego.

Każda z pań pracujących w naszym laboratorium, od technika analityki medycznej do doktora nauk, specjalisty II stopnia, ma wysokie poczucie odpowiedzialności za wykonywaną pracę, rzetelnie przeprowadza wszelkie czynności diagnostyczne i dlatego... nie, proszę Pana, nie wydamy wyniku niezgodnego ze stanem faktycznym.

Kodeks Etyki Diagnosty Laboratoryjnego
http://www.kidl.org.pl/a/001a.htm


........................................................................
KODEKS ETYKI DIAGNOSTY LABORATORYJNEGO

Potrzeba ustanowienia Kodeksu Etyki Diagnosty Laboratoryjnego wynika z rozwoju medycyny, w której coraz większą rolę odgrywa wyspecjalizowana diagnostyka laboratoryjna. Pozwala ona nie tylko ustalać trafne diagnozy umożliwiające podejmowanie skutecznych działań terapeutycznych, ale - w coraz większym stopniu - przyczynia się do rozwoju samego lecznictwa i skutecznej profilaktyki medycznej. Jest rzeczą zrozumiałą, że wraz ze wzrostem znaczenia diagnostyki laboratoryjnej w świadomości świadczeniodawców i pacjentów uzyskała ona status zawodu zaufania publicznego. W praktyce oznacza to, że diagności laboratoryjni stawiają sobie wysokie wymagania moralne i zawodowe. Kodeks Diagnosty Laboratoryjnego, którego sygnatariuszami są indywidualni diagności laboratoryjni poprzez swoich przedstawicieli zebranych na Nadzwyczajnym Zjeździe Diagnostów Laboratoryjnych w dniu 13 stycznia 2006 r., odgrywać będzie ważną rolę w procesie kształcenia specjalistów o wysokim poziomie moralnym i właściwych postawach zawodowych. Kodeks, stanowiąc wyraz ukształtowanej świadomości moralnej środowiska, jest podstawą do oceny zawodowego zaangażowania i postaw moralnych członków korporacji.

Kodeks diagnosty laboratoryjnego opiera się na powszechnie przyjętych normach etyki oraz zasadach wynikających z tradycji zawodu. Naczelną normą postępowania diagnosty laboratoryjnego jest dobro osoby ludzkiej, które winno być chronione zarówno w odniesieniach indywidualnych, jak i społecznych. Z zasady tej wynika powinność poszanowania godności człowieka, jak również budowanie takich odniesień w pracy zawodowej, by jej naczelnym celem była służba człowiekowi według powszechnie cenionych wartości, takich jak uczciwość, rzetelność i kompetencja.

I. ZASADY OGÓLNE:

§ 1
Diagności laboratoryjni powinni wykonywać swoje zadania w sposób zgodny z powszechnie przyjętymi normami etycznymi, zasadami sztuki zawodu oraz przepisami prawa regulującymi wykonywanie zawodu.
§ 2
Dobro pacjenta jest dobrem nadrzędnym, wynikającym z jedyności i niepowtarzalności osoby ludzkiej.
§ 3
Nadrzędne wartości moralne, takie jak: dobro, prawda, wolność, równość, sprawiedliwość dyktują sposób i zasady postępowania wobec pacjenta.
§ 4
Diagności laboratoryjni, postępując według zasad rzetelności, uczciwości, bezstronności i wiarygodności oraz zgodnie z zasadami ekonomiki, powinni wykonywać swoje czynności z szacunkiem dla osoby ludzkiej.
§ 5
Mając na uwadze doniosłość uprawianego zawodu, diagnosta laboratoryjny podejmuje swoje obowiązki w poczuciu odpowiedzialności za własny samorząd zawodowy, dbając o kształtowanie nienagannych postaw oraz rozwój zawodowy.

II. ZASADY SZCZEGÓŁOWE:

1. Diagnosta wobec pacjenta

§ 6
Diagnosta laboratoryjny wykonuje swoje czynności ze świadomością, że wyniki jego pracy chronią zdrowie i życie człowieka.
§ 7
Diagnosta laboratoryjny, stosując całą swoją wiedzę i umiejętności, dąży do uzyskania wiarygodnych wyników badań i dokonuje ich interpretacji dla potrzeb diagnostycznych, leczniczych, sanitarno-epidemiologicznych i profilaktycznych.
§ 8
Diagnosta laboratoryjny postępuje według zasady skuteczności i przydatności diagnostycznej badań.
§ 9
Diagnosta laboratoryjny z należytą dbałością i starannością pobiera i zabezpiecza pozyskany do badań materiał biologiczny. Materiał pobrany od pacjenta może być za jego zgodą archiwizowany. Diagnosta zobowiązuje się do jego zabezpieczenia przed użyciem i wykorzystaniem przez osoby trzecie.
§ 10
Diagnosta laboratoryjny wykonujący testy, które służą do identyfikacji nosiciela genu odpowiedzialnego za chorobę, oraz testy, które wykrywają genetyczne predyspozycje lub podatność na zachorowanie, może te przeprowadzać wyłącznie dla celów zdrowotnych albo dla badań naukowych związanych z celami zdrowotnymi. Badania te podlegają odpowiedniemu poradnictwu genetycznemu.

2.Tajemnica zawodowa

§ 11
Diagnosta laboratoryjny zobowiązany jest zachować w ścisłej tajemnicy wszystko, czego dowiedział się o pacjencie podczas przeprowadzanych badań. Zarazem zobowiązany jest on do zabezpieczenia wszelkich w/w informacji przed osobami trzecimi.
§ 12
Diagnosta laboratoryjny nie może brać udziału w:
1) zatajaniu wyników badań laboratoryjnych,
2) fałszowaniu wyników badań lub nieuzasadnionym zaniechaniu wykonania zleconych badań,
3) popełnianiu plagiatu w pracy naukowej czy dostosowywaniu wyników do postawionej przez siebie lub zleceniodawcę tezy,
4) udostępnianiu wyników badań laboratoryjnych dotyczących pacjenta bądź też informacji o zagrożeniu dla zdrowia i życia pacjenta każdemu nieuprawnionemu, w tym pracodawcom i firmom ubezpieczeniowym,
5) przekazywaniu materiału biologicznego osobom trzecim,
6) niewłaściwym zabezpieczeniu materiału biologicznego (od pobrania do likwidacji).
§ 13
Wyniki badań należą do osoby, której one dotyczą, i mogą być tylko przez tę osobę lub za jej zgodą udostępniane innym osobom lub instytucjom.
§ 14
Diagnosta laboratoryjny, jako przedstawiciel zawodu zaufania publicznego, nie może ujawniać tajemnicy zawodowej, nie może też, w sprawach dotyczących diagnostyki laboratoryjnej, wprowadzać w błąd pacjenta oraz opinii publicznej.
§ 15
Diagnosta laboratoryjny winien udzielić pacjentowi (na jego wniosek) z najwyższą dokładnością i starannością zrozumiałych informacji o badaniu laboratoryjnym.

3. Diagnosta wobec własnego środowiska

§ 16
Biorąc pod uwagę dynamiczny rozwój laboratoryjnej diagnostyki medycznej, diagnosta laboratoryjny powinien:
1) uzupełniać swoją wiedzę poprzez uczestnictwo w konferencjach naukowych i szkoleniach oraz studiowanie piśmiennictwa fachowego,
2) uzyskiwać specjalizacje,
3) czynnie uczestniczyć w inicjatywach swojej korporacji zawodowej zmierzających do doskonalenia organizacji pracy diagnostów i rozwoju diagnostyki laboratoryjnej poprzez:
a) współtworzenie standardów jakości medycznych laboratoriów diagnostycznych,
b) poszerzanie zakresu oraz podnoszenie poziomu usług świadczonych przez środowisko diagnostów,
c) przestrzeganie zasad dobrej współpracy z osobami wykonującymi inne zawody medyczne,
d) określenie zasad dobrej współpracy między diagnostami ze szczególnym zwróceniem uwagi na eliminowanie problemu nieuczciwej konkurencji,
e) wypracowanie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy współwykonujących czynności diagnostyki laboratoryjnej,
f) ustalanie postępowania w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego,
g) zabieganie o środki i warunki potrzebne do właściwego wykonywania zawodu,
h) oddziaływanie na finansową i społeczną politykę państwa skierowaną na ochronę zdrowia i życia ludzkiego,
i) współuczestnictwo w procesie przygotowywania programów kształcenia w zakresie diagnostyki laboratoryjnej.
§ 17
Diagnosta laboratoryjny przestrzega zasady kompetencji, a w wypadku problemów przekraczających jego wiedzę, bądź jakichkolwiek wątpliwości dotyczących uzyskanych wyników lub ich interpretacji winien zasięgać porad odpowiednich specjalistów.
§ 18
Diagnosta laboratoryjny zobowiązany jest do budowania etosu swojego zawodu, do jego promocji i rozwoju. Szczególnie ważna jest dbałość o budowanie społecznego zaufania, które jest nieodzownym warunkiem dobrego pełnienia zadań ochrony zdrowia.
§ 19
Diagnosta laboratoryjny w relacjach z innymi diagnostami w wypadku zauważenia błędów w ich postępowaniu winien z należnym taktem zwrócić się najpierw do samego zainteresowanego, a w sytuacji szczególnej skonsultować się z jego przełożonym.
§ 20
Diagnosta laboratoryjny powinien dzielić się swoją wiedzą ze współpracownikami, a sprawując funkcję kierowniczą, nie może utrudniać podwładnym zdobywania wiedzy związanej z wykonywanym zawodem, ma obowiązek motywować ich do rozwoju i ułatwiać podnoszenie kwalifikacji.
4. Diagnosta wobec społeczeństwa

§ 21
W stosunku do pacjenta, jego rodziny i otoczenia diagnosta laboratoryjny zachowuje należny szacunek oraz przestrzega zasad kultury osobistej.
§ 22
W stosunku do lekarza zlecającego badania diagnosta laboratoryjny zobowiązany jest do współpracy.
§ 23
Diagnosta laboratoryjny nie może uzależniać świadczonej przez siebie usługi od dodatkowej gratyfikacji pochodzącej od firm reprezentujących producentów sprzętu i zaopatrzenia medycznego, od samych pacjentów, od firm ubezpieczeniowych, od osób i instytucji w jakikolwiek sposób zainteresowanych uzyskaniem określonych wyników.
§ 24
W sytuacji zaistnienia konfliktu z własnym sumieniem diagnosta może odmówić wzięcia udziału w powierzonych mu czynnościach, jednoznacznie i niezwłocznie o tym informując zainteresowanych oraz swoich przełożonych.
§ 25
W sytuacji stosowania przez przełożonych lub osoby zlecające badania jakichkolwiek form nacisku, diagnosta może zwrócić się do swojej korporacji o pomoc i ochronę prawną.
§ 26
Diagnosta laboratoryjny w organizacji pracy medycznego laboratorium diagnostycznego i jego kierowaniu postępuje według zasad moralnych, unikając nieuczciwej konkurencji i nepotyzmu.

III. POSTANOWIENIA KOŃCOWE:

§ 27
Niniejszy Kodeks Diagnosty Laboratoryjnego jest zbiorem podstawowych norm etycznych, którymi winien kierować się każdy przedstawiciel zawodu.
§ 28
Kodeks jest źródłem ogólnych wskazań moralnych, które nie zastępują procesu formacji osobowej i zawodowej diagnosty.
§ 29
Nieustanna refleksja nad sformułowanymi zasadami postępowania diagnosty laboratoryjnego winna stanowić podstawę do doskonalenia postaw moralnych i zawodowych diagnostów laboratoryjnych.
§ 30
Dbałość o przestrzeganie i egzekwowanie zasad Kodeksu Etyki Diagnosty Laboratoryjnego przez diagnostę spoczywa na władzach Korporacji, a w szczególności na członkach Komisji Etycznej.
Słownik podstawowych pojęć użytych w Kodeksie:
1. Cnota; stała dyspozycja człowieka do czynienia dobra, czyli stała gotowość człowieka do postępowania moralnego. Podstawowe cnoty to: dobroć, męstwo, umiarkowanie, sprawiedliwość.

2. Ekonomika; umiejętność osiągania maksymalnego rezultatu przy zastosowaniu optymalnych środków, czyli sposób racjonalnego zarządzania środkami dla uzyskania oczekiwanego rezultatu. Często ekonomikę kojarzy się z oszczędnym zarządzaniem dobrami.

3. Etos; zwyczaj postępowania przyjęty przez określoną społeczność. Zbiór nienaruszalnych zasad moralnych, czyli pewien wzorzec godziwego postępowania człowieka. Często przez etos rozumie się zbiór wartości szczególnie cenionych w danej społeczności np. etos rycerski, etos zawodowy, etos wynikający z religijnego wychowania np. chrześcijański, muzułmański, judaistyczny. Innym jest np. etos lekarski, etos prawniczy. etos urzędniczy etc, wynikający z pragmatyki postępowania danej grupy społecznej czy zawodowej.

4. Etyka; dziedzina filozofii, która w oparciu o umysł/o rozum/o naturalne zdolności poznawcze człowieka ustala normy postępowania, to znaczy określa się jakie postępowanie, jakie działanie prowadzić mogą do osiągnięcia szczęścia i realizować będą dobro człowieka. Tym zajmuje się etyka normatywna. Zaś etyka opisowa opisuje i analizuje postępowanie człowieka nie tworząc normatywu powinnościowego, podobnie jak etyka sytuacyjna, relatywistyczna.

5. Formacja osobowa; wzór osobowy realizowany w procesie wychowania poprzez naśladownictwo i odwzorowanie pożądanych postaw moralnych w społeczeństwie. Zespół działań zmierzających do kształtowania pożądanej postawy moralnej człowieka. Formacja osobowościowa realizowana jest w procesie wychowania na dyspozycjach genetycznych. Ogromną rolę w procesie formacji osobowej stanowią autorytety, czyli osobowe wzorce postępowania.

6. Formacja zawodowa; kształtowanie i doskonalenie umiejętności zawodowych człowieka. Obejmuje ona zarówno kształtowanie zdolności technicznych, jak i dojrzałości osobowej, co ma szczególne znaczenie w przypadku zawodów zaufania publicznego. Tworzenie wzoru osobowego w danym zawodzie.

7. Godność; jedna z wartości którą człowiek doświadcza, jej pragnie i ma prawo jej bronić. Zbiór najbardziej wartościowych cech człowieka decydujących o jego wyjątkowości i niepowtarzalności. Godność rozpoznawana jest często jako naczelna wartość, której naruszenie dotyka czegoś najistotniejszego w strukturze osoby ludzkiej.

8. Kodeks etyczny; zbiór norm postępowania moralnego przyjęty przez grupę osób, na przykład przez korporację zawodową. Sankcją wynikającą z niestosowania się do kodeksu jest sytuowanie się poza grupą określającą w kodeksie standardy postępowania. Kodeks jest jednym z ważnych instrumentów formacji zawodowej, która ma szczególne znaczenie w odniesieniu do zawodów zaufania publicznego.

9. Komisja etyczna; wybrany przez przedstawicieli grupy społecznej cieszący się szacunkiem wielu osób zespół, któremu powierza się troskę o respektowanie zasad moralnych, także ocenę postępowania członków wybranej wspólnoty, czyli jest to zespół wybranych osób spełniający nadzór nad respektowaniem norm deontycznych, w którego kompetencji leży ocena czynów poddanych osądowi i wartościowaniu ze względu na okoliczności tego czynu. Komisja etyczna spełnia rolę opiniotwórczą wobec czynów zgłoszonych do oceny.

10. Norma deontyczna; przyjęty i nakazany przez określoną grupę osób sposób postępowania tak wobec własnych członków, jak również wobec członków innych społeczności. Podstawową normą deontyczną jest nakaz czynienia dobra i unikania zła.

11. Deontologia; - nauka o nakazach i zakazach moralnych. W systemach etycznych, w których niemożliwe jest racjonalne ustalenie norm moralnych deontologia staje się jedynym sposobem oceny czynów ludzkich, które odnosi się do zakazów i nakazów. Kodeks etyczny ma charakter deontologiczny, choć winien opierać się na podstawowych normach etycznych.

12. Nepotyzm; kierowanie się przy podejmowaniu decyzji o wymiarze społecznym interesem osób najbliższych ( np. rodziny); czyli - wykorzystywanie swojej funkcji i stanowiska do obsady członkami rodziny określonych funkcji, lukratywne stanowiska lub czynienie z nich dysponentów władzy.

13. Normy moralne; ogólne zasady postępowania chroniące dobro człowieka.

14. Osoba; jednostka ludzka rozumna, zdolna do poznania i wolnego wyboru. Dzięki zdolności poznania i wolnego wyboru działania osoby ludzkiej są świadome, odpowiedzialne i mają wymiar moralny. Podstawowymi własnościami charakteryzującymi człowieka jako osoby są godność, jedyność i niepowtarzalność. Wynikają one z rozumnej natury człowieka, który zdolny jest poznawać, oceniać i w sposób wolny wybierać. Dzięki temu czyny ludzkie są wolne, i niosą z sobą odpowiedzialność.

15. Prawo naturalne; zbiór podstawowych norm moralnych rozpoznawalnych na poziomie naturalnych zdolności poznawczych człowieka, czyli w sposób rozumny są rozpoznane zasady godziwego postępowania. Podstawowe zasady prawa naturalnego każą chronić życie, zdrowie i nienaruszalność godności osoby ludzkiej. Prawo stanowione winno wynikać i odnosić się do podstawowych zasad prawa naturalnego.

16. Sumienie; świadomość moralna osoby ludzkiej w momencie dokonywania wyboru (podejmowania decyzji), czyli wewnętrzne przekonanie informujące o godziwości bądź niegodziwości czynu.

17. Wartość; podstawowa kategoria etyczna oznaczająca wszystko, co rozpoznawane jest przez człowieka jako cenne i godne pożądania. Wartość rozumiana jest jako pewien wzór i cel działań moralnych człowieka a zarazem narzędzie oceny moralnej czynów ludzkich.

18. Zasada moralna; reguła, którą winien się posługiwać człowiek w ocenie własnych wyborów, własnego postępowania. (odp. Na pytanie: czym się kierowałeś?)
LITERATURA:
1. "Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Godności Istoty Ludzkiej wobec Zastosowań Biologii i Medycyny"
Aktualnie obowiązujące akty prawne:

ustawa o diagnostyce laboratoryjnej z dnia 27 lipca 2001 r. (tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. nr 144 poz. 1529),
statut KIDL,
uchwały KRDL





Wierzyć czy nie.

Nie bardzo chciało mi się wierzyć własnym oczom dzisiaj rano. O szczęsny to dzień, szczęsna chwila! Zobaczyłam przy ulicy Szczęść Boże kupę żelastwa i zdzierane pasy skóry tj.... kilka ciężkich maszyn drogowych i ściągniętą wierzchnią warstwę jezdni czyli to, co nadal nazywane jest asfaltem, a w niczym go nie przypomina. Nareszcie nadjechały i zrobią swoje! Przewidziane w harmonogramie remontów dróg na rok 2008 (mój wniosek jest właśnie realizowany). Ja Panu coś powiem, Panie Kierowniku, potrafi Pan trzymać w napięciu i ... język za zębami (do Kierownika MZUiM).


Nakładki asfaltowe z poślizgiem czasowym układane będą też na ul. Staszica i kilku okolicznych. Dawne peryferie TG przy Gliwickiej , dzielnica przedwojenna bezrobotnych, nie ma szczęścia do remontów mimo swej obecnej, można powiedzieć, atrakcyjności turystycznej z uwagi na bliskość kopalni zabytkowej. A więc


mój popołudniowy kontrolny przejazd ujawnił, co następuje: robota leży. No nie, żarty na bok: „Pani, my na oglądanie internetu nie mamy czasu!”. Szczęść Boże, ludzie przy
robocie! Czy widział ktoś w pobliżu księdza Sikorę? Ucieszyłby się na widok oczekiwanych prac w tej okolicy.

Nie może jednak być doskonale. Kilka dni temu dowiadywałam się w Wydziale Ochrony Środowiska na temat terminów koszenia poboczy, skwerów itp. Powiedziano mi o ubiegłym czwartku lub piątku . Jutro będzie następny czwartek a kosiarek nie słychać. Dla tej najskuteczniejszej Wielkiej Kosiarki raczej harmonogramu przygotowywać nie trzeba; swoje zrobi najczęściej skutecznie i rzadko zdarzy się jej fuszerować robotę. A mimo tego z Wielką Kosiarka rzadko kto podpisać chce dwustronną umowę o dzieło

Zagadka: jak doprowadzić się do powielenia w co najmniej 3 kopie, aby móc uczestniczyć jednocześnie w kilku imprezach tarnogórskich? I tu przyklasnęłabym entuzjastom klonowania, gdyby nie to, iż klony nie mają centrali odbioru bodźców odbieranych przez każdego z nich, a to potężny minus, prawda?

PS. Zakończono nabór prac do konkursu! www.tg.net.pl/blog/kosiba-lesiak.php?id=1064




Twierdzenie i pytanie.

Twierdzenie: zobowiązanie wypełniłam, na dyżur się stawiłam i przeprowadziłam rozmowy z 3 osobami. O tematach napiszę na www.alicjakosibalesiak.tgory.pl. Kolejny dyżur we wtorek 01 lipca 2008. Proszę telefonicznie (032-768 86 11), o ile to możliwe, zapowiedzieć w Biurze Poselskim swoją wizytę.


Jako substytut interlokutora tarnogórskiego :-) do zdjęcia pozuje ze mną niezaprzeczalnie fotogeniczna młoda osoba z Biura Poselskiego Tomasza Głogowskiego. Wszystkie Panie serdecznie pozdrawiam!


Pytanie: gdzie znajduje się to miejsce osamotnione, opuszczone, ogołocone...?


PS. Jestem radną niezależną, bez przynależności partyjnej – mówię poważnie, bo czasem sobie przecież żartuję.




Rzeczowo



Od kilku dni czuję na karku jakby słaby wietrzyk, jako że najbliższa sesja odbędzie się w przyszłą środę... Wczoraj wzmocnił on swoją siłę za przyczyną telefonu pana Dominika z Biura RM (jego szczery, szeroki uśmiech miał wówczas wymiar wirtualny :-) i następnych rozmów łączonych przez przemiłą panią z centrali UM (chyba 5?) ... Dzisiaj wiatr uderzy bardziej zdecydowanymi podmuchami, bowiem przede mną:
- południowy dyżur w Biurze Poselskim Posła Głogowskiego
- dłuższa wizyta w Biurze RM – ustalenie tematyki posiedzenia komisji, którą prowadzę i listy
zaproszonych gości, to już w piątek,
- rozmowa z Przewodniczącym RM – mam ja coś dla niego w zanadrzu, oj mam.
- stawiam na 20 – 25 przychodzących telefonów; zacznę liczyć od teraz

Praca... no tak, do pracy by się szło. I to już! To zajęcie rutynowe. Inne – zaplanowane poza standardowymi to przykładowo opracowanie strony internetowej radnej www.alicjakosibalesiak.tgory.pl. Zastanawiam się, czy prowadzenie korespondencji i spotkania oraz telefony z UM stały się dla mnie zajęciem rutynowym czy sporadycznym, jeśli wykonuję te czynności co drugi lub trzeci dzień?








Formuła ambasadora.


Robert Kubica czy Pudzian. Każdy wie, jak wyglądają i którego sylwetka i cechy wewnętrzne odpowiadają poniżej podanym.
...........................................................................
.............................
Pożądane cechy kierowcy Formuły 1
- bardzo wysokie IQ
- słaba muskulatura klatki piersiowej
- silne ręce
- umięśnione nogi

Zagrożenia podczas wyścigu
- ekstremalne obciążenia kręgów szyjnych
- możliwe zaburzenia widzenia przy dużym przeciążeniu
- wysokie tętno (powyżej 210/min)
- odwodnienie

Stopka autorska:
Autor: Mirosław Stańczyk
Artykuł opublikowany w numerze: 11 (174)
Data publikacji: 2008-06-11 PULS MEDYCYNY

"Wyścigi Formuły 1 dla wybranych"
PULS MEDYCYNY Sekcja: Informacje Data publikacji: 2008-06-11
http://www.pulsmedycyny.com.pl/index/drukuj/9614




Osobliwy

Dzień wyrazisty; tak określiłabym dzisiejszy piątek, trzynasty dzień miesiąca. Kilka wydarzeń, imprez, przypadków równoległych w czasie. NaTynku, festiwal w Opolu, mecz footballu. Pasować się z wyborem między nimi było poważnym wyzwaniem, tak jak i priorytetowym jest dla mnie teraz dokonać wyboru miedzy łóżkiem a kluczem (czyli klawiszem). Przywiązanie do rutyny (mogę tu użyć nawet terminu "do zwyczaju”) nakazuje mi zapisać cokolwiek o gigantycznej bombie, która eksplodowała masakrycznie w Galerii Satyry NaTynku, pozostawiając, nie waham się powiedzieć, rysunkowe cymelium. Jutro o nim. Teraz tylko kilka nazwisk: Henryk Cebula, Jerzy Cnota, Eugeniusz Kluczniok, Andrzej "Toluś" Skupiński, Mirosław Ogiński. Wielozakresowość imprezy budziła podziw: kinematografia, estrada, kabaret, piosenkarstwo, "kompozycja i tekściarstwo", lingwistyka, odzieżowy design, sztuka cyrkowa, rysunek satyryczny i satyra w rysunku, sztuka oratorska, wchłanialność paliwowa, serdeczność natynkowa itd. A oto foto (z komentarzami!):


oto Mirek Ogiński, żywiołowe medium wernisażu, zdejmuje maskę utopca upodabniając się do satyryka z krwi i kości czyli W.Sz. Pana Henryka Cebuli. 


prawdziwy Cnota kobiet się nie boi.

LINK DO ALBUMU: Część zdjęć znajduje się w tym właśnie albumie:
Henryk Cebula w Galerii Na Tynku - 13.06.2008



Dzieci na scenie.

W samo południe rozpoczął się finał I Tarnogórskiego Festiwalu Dzieci i Młodzieży „Fermata”, któremu sędziowało jury o składzie spoza Tarnowskich Gór. Ta formuła oceniania odpowiadała mi – ewentualna stronniczość jurorów stała się mało prawdopodobna.


Calineczka zwana Małgosią przed występem wspierana jest przez dobre duszki - swoich braciszków.

Finaliści zaprezentowali się na wysokim poziomie ( wysokość sceny ok. 120 cm) najczęściej z długimi włosami, w kolorowych kostiumach, z rekwizytami. Festiwal był moim zdaniem rodzajem treningu przed znaczniejszej rangi konkursami wokalnymi. Solistkom w głównej mierze asystowały najczęściej mamy – piosenkarstwo w TG jest domeną płci żeńskiej. ABY ZOBACZYĆ ZDJĘCIA KLIKNIJ W OBRAZEK!

FERMATA - festiwal piosenki - 12.06.2008
.........................................................................................................


rekwizyty, kostiumy i słodycze zabieramy ze sobą!
Po południu o godz. 16-tej wcielono mnie (za sprawą Pana Kajetana Kansego) w skład jury Przeglądu Świetlicowej Twórczości Teatralnej. Zaproszenie ręcznie wykonane otrzymałam, a jakże.Przybyłam (jestem przecież wice-przewodniczącą Komisji Rodziny, Zdrowia i Pomocy Społecznej) - a jakże. Na zakończenie ogłosiłam uczestnikom: „Trzeciej nagrody jury nie przyznało”. Kolega Jarek ogłosił: „Drugiej nagrody również nie przyznano”. Pan Burmistrz ogłosił: „Pierwsza nagrodę przyznano... wszystkim zespołom uczestniczącym w konkursie” i rozdał tajemnicze nagrody zapakowane w kolorowy papier.

Skoro taki był werdykt jury, a ja uczestniczyłam w jego obradach, nie wypada z sędziami polemizować. Ale... dlaczego nie... Otóż, przed kilku laty w czasie jednej z edycji Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego nie przyznano pierwszej nagrody – och, coś tu nie zgrało sie jurorom i pianistom. W takim właśnie stanie niedosytu opuściłam TCK, aby posilić się strawą mniej kontrowersyjną – codziennym obiadem w kolacyjnej porze. ABY ZOBACZYĆ ZDJĘCIA KLIKNIJ W OBRAZEK.

Świetlicowy Przegląd Twórczości Teatralnej - 12.06.2008

.............................................................................


strona :  1 |  2 |  3 |  4 |  5 |  6 |  7 |  8 |  9 |  10 |  11 |  12 |  13 |  14 |  15 |  16 |  17 |  18 |  19 |  20 |  21 |  22 |  23 |  24 |  25 |  26 |  27 |  28 |  29 |  30 |  31 |  32 |  33 |  34 |  35 |  36 |  37 |  38 |  39 |  40 |  41 |  42 |  43 |  44 |  45 |  46 |  47 |  48 |  49 |  50 |  51 |  52 |  53 |  54 |  55 |  56 |  57 |  58 |  59 |  60 |  61 |  62 |  63 |  64 |  65 |  66 |  67 |  68 |  69 |  70 |  71 |  72 |  73 |  74 |  75 |  76 |  77 |  78 |  79 |  80 |  81 |  82 |  83 |  84 |  85 |  86 |  87 |  88 |  89 |  90 |  91 |  92 |  93 |  94 |  95 |  96 |  97 |  98 |  99 |  100 |  101 |  102 |  103 |  104 |  105 |  106 |  107 |  108 |  109 |  110 |  111 |  112 |  113 |  114 |  115 |  116 |  117 |  118 |  119 |  120 |  121 |  122 |  123 |  124 |  125 |  126 |  127 |  128 |  129 |  130 |  131 |  132 |  133 |  134 |  135 |  136 |  137 |  138 |  139 |  140 |  141 |  142 |  143 |  144 |  145 |  146 |  147 |  148 |  149 |  150 |  151 |  152 |  153 |  154 |  155 |  156 |  157 |  158 |  159 |  160 |  161 |  162 |  163 |  164 |  165 |  166 |  167 |  168 |  169 |  170 |  171 |  172 |  173 |  174 |  175 |  176 |  177 |  178 |  179 |  180 |  181 |  182 |  183 |  184 |  185 |  186 |  187 |  188 |  189 |  190 |  191 |  192 |  193 |  194 |  195 |  196 |  197 |  198 |  199 |  200 |  201 |  202 |  203 |  204 |  205 |  206 |  207 |  208 |  209 |  210 |  211 |  212 |  213 |  214 |  215 |  216 |  217 |  218 |  219 |  220 |  221 |  222 |  223 |  224 |  225 |  226 |  227 |  228 |  229 |  230 |  231 |  232 |  233 |  234 |  235 |  236 |  237 |  238 |  239 |  240 |  241 |  242 |