Oj, czy zna polszczyznę?

Profesor Miodek był mi potrzebny od zawsze. Kiedy więc przeczytałem wszystko, co przeczytałem (a było tego sporo) poczułem się tak, jak gdyby ktoś chciał mnie okraść. Wyciągnąć z kieszeni coś, co bardzo cenię. Ale choć ten ktoś bardzo się starał - nie udało się. Informuję niniejszym, że jako autonomiczna jednostka nie zostałem okradziony z profesora Miodka.

NA CO MI MIODEK

Przede wszystkim Jan Miodek potrzebny mi był jako przykład dla studentów. Studenci dziennikarstwa nade wszystko pragną bowiem zgłębić istotę medialności oraz tego, że jedni w telewizji wychodzą dobrze, a inni - źle choćby nie wiem co robili. Mogłem wtedy powołując się na stosowne przykłady odpowiedzieć, że najważniejsza w takim przypadku jest pasja. Że o wartości człowieka nie przesądza błękit wyprasowanej koszuli ani modna grzywka, że liczy się wiedza, praca, kompetencja.

KRADZIEŻ I WSTYD

Nie udało się ukraść profesora Miodka, ponieważ kultura Zachodu w zasadniczych kwestiach bardzo różni się od kultury Bizancjum i pseudokultury bolszewickiej. Nie ma w kulturze Zachodu wyroku bez sądu, sądu nie ma bez dowodów, a dowodów bez przestępstwa. Nikt nie przedstawił ani jednego śladu jakiejkowiek czynności nieetycznej. Ale wstyd jest. Zawstydziłem się - pierwszy raz w życiu - że jestem dziennikarzem. Żeby była pełna jasność - w podskokach i bez wahania pobiegłem wypełnić oświadczenie lustracyjne. Wpisałem gdzie trzeba, że nigdy nie współpracowałem. Nie mam zamiaru nigdy bronić jakiegokolwiek agenta reżimu komunistycznego. Jestem za lustracją i ubolewam, że nie przeprowadzono jej wiele lat temu. Ale wstyd mi, że ktoś posługujący się etykietą dziennikarza opluł szanowaną osobę nie podając cienia konkretu. Potem zrobiło mi się wstyd, gdy zobaczyłem innego dziennikarza idiotycznie pytającego czy Rada Miejska Tarnowskich Gór odbierze profesorowi Miodkowi honorowe obywatelstwo miasta. A niby dlaczego miałaby to robić? I czuję, że w sprawie profesora Miodka wstydził się będę jeszcze wiele razy.

DUCH ANTONIO SALIERIEGO

Próbowałem sobie odpowiedzieć na pytanie jak to się stało. Dlaczego media - zamiast realizować swoje zadania broniąc poczucia sprawiedliwości czy chociażby elementarnej logiki pozwalają sobie na ferowanie dzikich wyroków. Dlaczego rewolucja zamiast - jak zwykle - zjeść własne dzieci (smacznego) - czepia się profesora, który zawsze był i jest ludziom potrzebny. Odpowiedzi prostej nie znalazłem, ale za każdym razem kiedy myślę o tej sprawie i zamknę na chwilę oczy - widzę scenę z filmu Formana. Scenę, w której Antonio Salieri wznosząc ręce wymawia swoje credo oszalałego zazdrośnika - Chodźcie do mnie wszystkie miernoty świata, błogosławię was. Bo nad autorami akcji wymierzonej w Jana Miodka unosi się duch patrona wszystkich miernot. Osobników kierujących swoją nienawiść w stronę ludzi przerastających ich pod każdym względem. A mówiąc bardziej kolokwialnie: taka to nasza Ojczyzna - Polszczyzna.

Zbigniew Markowski