Kot na wadze: ile powinien ważyć kot?


Przyczyny i konsekwencje otyłości kotów

Nadwaga w przypadku ludzi współcześnie uznawana jest za chorobę cywilizacyjną. Na nadwagę nie cierpią tylko ludzie ale także domowi milusińscy w tym koty. Ze względu na powagę problemu światowi eksperci weterynarii uważają, że konsekwencje otyłości u zwierząt powinny być uświadamiane nie tylko ich właścicielom ale także lekarzom weterynarii, którzy często ignorują ten problem a jak wykazują badania otyłe koty (i inne domowe zwierzęta) częściej zapadają na różne choroby i żyją krócej niż koty o prawidłowej masie ciała.

Trudno jest powiedzieć ile powinien ważyć kot ponieważ jego masa ciała może zleżeć od rasy, płci, budowy – nawet w obrębie jednej rasy zdarzają się koty potężne i filigranowe. O to ile powinien ważyć dany kot najlepiej zapytać lekarza weterynarii. Jest jednak sposób, który umożliwią ocenę kondycji kota: należy przyjrzeć się kotu stojącemu bokiem i przyjrzeć mu się z góry oraz sprawdzić dotykiem wyczuwalność żeber i kręgosłupa a także grubość tkanki tłuszczowej w okolicy żeber, odcinak lędźwiowego kręgosłupa i podbrzusza. Pomocny będzie poniższy schemat.

I: niedowaga

1) znaczna niedowaga: u kota wyraźnie widoczne są żebra, kręgosłup oraz kości miednicy, z boku widoczne jest mocne podkasanie brzucha, z góry kształt klepsydry, pod palcami wyczuwalny jest brak tkanki tłuszczowej i zaniki mięśniowe
2) niedowaga: widoczne są żebra oraz kości miednicy, znaczne wycięcie za żebrami, z boku widoczne jest podkasanie brzucha, z góry wycięcia przylędźwiowe, wyczuwalna jest niewielka warstwa tkanki tuszowej

II: prawidłowa waga: nie widoczne ale wyczuwalne żebra i kręgosłup, widoczne wcięcie za żebrami i lekko unosząca się linia brzucha, z góry widoczne proporcjonalnie wypełnione doły przylędźwiowe, wyczuwalna jest niewielka warstwa tkanki tuszowej

III: nadwaga

1) nadwaga: trudno wyczuwalne żebra oraz kręgosłup, brak wcięcia za żebrami, niewidoczne podkasanie brzucha, z góry widoczne wypełnione doły przylędzwiowe wypełnione do klatki piersiowej, gruba warstwa tkanki tłuszczowej
2) otyłość: trudno wyczuwalne żebra oraz kręgosłup, brak wcięcia za żebrami, bardzo gruba warstwa tkanki tłuszczowej, obwisły brzuch, z góry widoczne poszerzenie tułowia, przy znacznej otyłości dodatkowo widoczne są fałdy skóry z grubą warstwą tłuszczu podskórnego wokół głowy, szyi i kończyn

Jeśli domowa diagnostyka kota wykażę, że ma on nadwagę lub jest otyły należy udać się z kotem do lekarza weterynarii, które przeprowadzi profesjonalną diagnostykę rozpoczynając od wywiadu, poprzez ocenę masy ciała i kondycji organizmu po badanie kliniczne oraz badanie morfologiczne i biochemiczne krwi oraz ogólne badanie moczu. Może zostać także wykonana ultrasonograficzna ocena zawartości tkanki tłuszczowej (jej grubości). Jeśli domowe badanie wykazało niedowagę kota również należy udać się z nim do lecznicy. Znajomość wagi kota i ocena jego kondycji przydatna jest także do obliczenia zapotrzebowania w energię pokarmową.

Wśród kotów domowych niedowaga rzadko się zdarza nawaga natomiast jest częstym problem zarówno u zwierząt młodych, jak i starszych: z amerykańskich badań wynika, że około jedna trzecia przyprowadzanych do lecznic kotów, które ukończyły pierwszy rok życia cierpi na nadwagę lub otyłość. W Europie sytuacja wygląda podobnie. Problem zwiększa się prawie o 50% pomiędzy szóstym a jedenastym rokiem życia, co jest związane z wolniejszym metabolizmem. Otyłość może być konsekwencją innych chorób takich, jak na przykład cukrzyca, choroby trzustki, niedoczynność tarczycy. Przyczyną otyłości może być przyjmowanie leków (hormonalnych, niektórych leków przeciwzapalnych czy sterydów), kastracja/sterylizacja. Otyłość może być także uwarunkowana genetycznie.

Najczęstszymi powodami otyłości kotów nie są jednak choroby a brak ruchu i przekarmianie: zbyt dużo pokarmu, pokarm niepełnowartościowy (marketowa karma o zawartości mięsa góra 4%, dużo węglowodanów, mało białka), zły dobór karmy (podwiane kotom po kastracji/sterylizacji, mało ruchliwym i seniorom karmy wysokoenergetycznej), dokarmianie pomiędzy posiłkami, kocie przysmaki (bardzo kaloryczne), zostawianie stałego dostępu do karmy kotom, które lubią ciągle podjadać, dokarmianie resztkami z ludzkiego stołu (kot absolutnie nie powinien ich jeść ponieważ szkodzą jego zdrowiu). W naturalnych warunkach koty żywią się głównie gryzoniami (myszami, szczurami, nornicami), kretami, małymi ptakami, owadami, płazami. Pożywienie to zawiera mały odsetek węglowodanów (3-5%). Wystarczy to porównać z opisem karmy, którą karmiony jest kot –w przypadku karm marketowych mięso to 3-5% a reszta to węglowodany. Brak ruchu nie grozi kotom mieszkającym z innym kotem czy kotami oraz kotom wychodzącym ale jeśli kot mieszka tylko z ludźmi a oni nie aktywizują go do zabawy to jedyną aktywnością i atrakcją dla znudzonego kota staje się jedzenie.

Wielu właścicieli kotów nie traktuje otyłości kota, jako choroby a i zdarza się nierzadko, że uważa oni iż ogromna tusza kota świadczy o tym, że kot żyje w dobrobycie. Konsekwencjami nadwagi są między innymi zburzenia w układzie kostnoszkieletowym, układzie krążenia, układzie hormonalnym i układzie moczowym. Wielość zburzeń spowodowanych otyłością sprawia, że uważana jest on ona przez naukowców za przyczynę powstawania wielu chorób w tym przewlekłej niewydolności nerek, niewydolności sercowo-naczyniowej, nadciśnienia (co z kolei może prowadzić do chorób nerek, serca, naczyń krwionośnych), chorób narządu ruchu (w tym choroby zwyrodnieniowej stawów), cukrzycy typu 2, stłuszczenia wątroby, chorób nowotworowych (guzy gruczołu sutkowego), zespół urologicznego, zaburzeń płodności. Kot otyły, jest apatyczny, bo ma problemy z poruszaniem się (szybko męczy z powodu większego zapotrzebowania na tlen), najchętniej śpi i je. Koty z nadwago żyją krócej niż ich koty o wadze prawidłowej.

Każdy świadomy opiekun kota powinien, mając na uwadze zdrowie i życie swojego pupila, zapobiegać jego otyłości: kontrolować jakość i ilość karmy w zależności od wieku i stylu życia kota, unikać częstych zmian podawanego jedzenia (może powodować to problemy z trawieniem), unikać dokarmiania smakołykami i przekąskami (są bardzo kaloryczne), zachęcać do aktywności fizycznej (aktywności kota sprzyja codzienna zabawa z człowiekiem, wszelkiego rodzaju drapaki, półki na które kot może skakać, zabawki interaktywne, piłki, kocie wędki, towarzystwo innego kota), kontrolować masę ciała (zapytać lekarza weterynarii ile dany kot powinien ważyć a następnie kontrolować jego wagę, co można zrobić na przykład ważąc się na domowej wadze samemu a następnie z kotem lub kupując wagę do ważenie zwierząt albo niemowląt). Profilaktyka nie tylko chroni koty przed nadwagą ale także przed ewentualnymi chorobami związanymi z otyłością.

A co zrobić, gdy kot ma już nadwagę? Cóż trzeba kota poddać diecie, którą należy ustalić z lekarzem weterynarii (nie można samemu decydować o diecie, ponieważ otyłość może mieć przyczynę w chorobie, mogą istnieć przeciwwskazania do odchudzania, odchudzanie nie powinno być zbyt gwałtowne, kot nie może być głodzony). Nasza pani doktor podczas ostatniej wizyty kontrolnej, na której byliśmy zwróciła uwagę naszemu człowiekowi na to, że warto byłoby Thota trochę odchudzić a przynajmniej pilnować, żeby nie przybierał na wadze. Thot, tak, jak jego rodzeństwo, jest kotem o potężnej budowie ale, jak się dowiedzieliśmy jego siostra i brat mają już sporą nadwagę, więc może to być uwarunkowane genetycznie, bo jemy to samo a tylko Thot ma się odchudzać. W naszym domu pojawiła się waga dla niemowląt (tanio niemowlęce wagi, jeszcze na gwarancji, można kupić na serwisach aukcyjnych), skończyły się codzienne przysmaki. Jemy mięso, raz w tygodniu ryby i dobrze zbilansowaną karmę suchą, wiec na szczęście diety nie musieliśmy zmieniać. Thot utrzymuje swoją wagę ale z odchudzeniem kiepsko mu idzie, bo podjada jedzenie Seta, który ma wagę idealną. Ale o kotach na diecie jeszcze napiszemy, bo to ważny problem.

Niech kot będzie z Tobą