8 stycznia 1870 roku opracowano statut szkoły realnej. Nie został on jednak zatwierdzony przez Królewskie Kolegium Szkolne Prowincji we Wrocławiu. Działo się to 15 stycznia 1870 roku. Sama budowa szkoły zainteresowała wiele przedsiębiorstw jak i osób prywatnych. Na konto szkoły zaczęły wpływać pokaźne kwoty. Ostatecznie na fundusz szkoły zdołano zebrać 400 000 talarów. W sierpniu wyznaczono plac pod budowę gmachu szkolnego. Miejsce usytuowane w centrum miasta w zgodnej opinii mieszkańców miało stać się jego ozdobą. Na skutek wojny francusko – pruskiej nie zdołano oddać szkoły do użytku w terminie to jest do Wielkanocy 1870. Oddano tylko część budynku i to trzy lata później a tymczasowo nauka przebiegała w Szkole Górniczej przy ulicy Gliwickiej. Budowla była dosyć okazała – posiadała dwa piętra, jednak całość była nietynkowana i utrzymana w raczej ciężkim i surowym stylu. Wnętrze obejmowało 9 sal lekcyjnych: 2 sale wykładowe do fizyki i chemii, 1 sala rysunkowa, aula o powierzchni 180 m2 oraz pomieszczenia na zbiory z zakresu fizyki, chemii oraz biologii. W budynku znajdowały się również mieszkania dla dyrektora, woźnego oraz palacza. Gmach szkoły wyposażony był w instalacje wodociągową, elektryczną oraz gazową. Z tyłu szkoły usytuowana była sala gimnastyczna.

22 marca 1874 roku odbyło się uroczyste poświęcenie auli szkoły. Pierwszym dyrektorem został dr Paul Wossidlo. W 1876 roku w szkole pobierało naukę 210 uczniów i pracowało 13 nauczycieli. Wiosną 1877 roku odbył się w szkole pierwszy egzamin dojrzałości, który złożyło 3 uczniów. Realne Gimnazjum w Tarnowskich Górach cieszyło się coraz większą popularnością i w jego szeregi wstępowało więcej chętnych. Nie wszystkich jednak stać było na edukacje w tej uczelni – nauka tam była bardzo droga. 17 października 1891 roku nastąpiło upaństwowienie szkoły – nastąpił przyrost gimnazjalistów, coraz więcej zdawało egzamin dojrzałości. Do wybuchu I wojny światowej egzamin ten zdało tam 72 uczniów.

W czasie wojny szkoła praktycznie nie funkcjonowała – była punktem stacjonarnym dla jednostek wojskowych. W czasie powstań śląskich budynek przechodził z rąk do rąk. Kiedy w 1922 roku Tarnowskie Góry zostały przyłączone do Polski otwarto w tym budynku gimnazjum męskie. Na wniosek nauczyciela Józefa Piernikarczyka w 1929 roku nadano szkole nazwę Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Jana Opolskiego w Tarnowskich Górach. W tym samym roku zaczęła się rozbudowa, którą jednak przerwała wojna.
W okresie międzywojennym kierownictwo nad szkołą sprawowali:

• wrzesień 1922 – sierpień 1925 – ks. dr Aleksy Siara
• wrzesień 1925 – grudzień 1925 – mgr Józef Smolicz
• styczeń 1926 – sierpień 1932 – mgr Józeg Grzybowski
• wrzesień 1932 – sierpień 1939 – dr Edward Merklinger

Gimnazjum było pierwszą polską szkołą średnią w mieście. Szkoła organizowała naukę w klasach od I do VIII. W 1932 roku szkoła przekształciła się w czteroletnie gimnazjum ogólnokształcące oraz dwuletnie liceum o profilu humanistycznym i matematycznym. W czasie II wojny światowej w budynku mieściła się komenda policji hitlerowskiej. Cały sprzęt oraz zbiory szkoły uległy zniszczeniu.

2 lutego 1945 roku mgr Stanisław Książek przystąpił do organizowania szkolnictwa średniego w Tarnowskich Górach. Dzięki niemu przy ówczesnej ulicy Lublinieckiej powstało gimnazjum żeńskie.

Budynek gimnazjum męskiego przez pewien okres zajmowały władze państwowe. W lutym 1945 roku do Tarnowskich Gór przybył przedwojenny dyrektor gimnazjum męskiego dr Edward Merklinger. Władze postanowiły zorganizować naukę dla młodzieży męskiej i powierzyły mu funkcję dyrektora. Również członkowie dawnego grona pedagogicznego przybyli na miejsce. Byli to: Stanisław Huza, mgr Władysław Piasecki, dr Eugeniusz Semkowicz, mgr Witold Pawlik, Jan Roj oraz Władysław Zieliński.

16 marca 1945 roku odbyła się pierwsza po wojnie konferencja Rady Pedagogicznej. Konsekwencją było rozpoczęcie nauki 770 uczniów. Dzięki staraniom Stanisława Książka liceum otrzymuje nową nazwę – Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Tarnowskich Górach. W 1963 roku szkoła staje się liceum koedukacyjnym.

Marcin Barski

Artykuł Historia II Liceum Ogólnokształcącego w Tarnowskich Górach pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Artykuł Liceum Staszica w Tarnowskich Górach widziane z powietrza – film pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Julius Kutzi

Miejskie akta z 1816 roku wśród członków tarnogórskiego magistratu, którym kierował burmistrz Leopold Kalischek – wymieniają niejakiego Kutziego. Najprawdopodobniej chodzi o ojca lub dziadka Juliusa Kutzi, bo nazwisko to popularne było (i jest) raczej w Bawarii – na Górnym Śląsku nie spotykało się go zbyt często. Na pewno za to wiadomo, że Julius Kutzi przyszedł na świat w Tarnowskich Górach 2 grudnia 1829 roku. Jako młody nauczyciel (w latach 1849 – 51) pracował w Chorzowie. W następnych latach – decyzją władz oświatowych – został przeniesiony do szkoły elementarnej w Tarnowskich Górach, by następnie wykładać także w gimnazjum i zakończyć karierę jako powiatowy inspektor szkolny już w Mikołowie. W Mikołowie także Kutzi zmarł – 10 listopada 1876 roku. Prace polegające na zbieraniu oraz opisywaniu floty prowadził w powiatach: tarnogórskim, bytomskim, gliwickim i lublinieckim. Udało mu się skompletować bogate zielniki, które – po połączeniu z częścią zbiorów Wossidly – przechowywane są po dziś dzień w bytomskim Muzeum.

Martin Websky

Był mineralogiem (niektóre źródła podają jego nazwisko z dwoma imionami Friedrich Martin, jeszcze inne na samym początku dodają Christian), zaś w Tarnowskich Górach jedynie uczył. Znacznie więcej Webskyemu zawdzięcza Wrocław – to za sprawą zbiorów tego właśnie naukowca stworzono w 1880 roku Muzeum Mineralogiczne Uniwersytetu Wrocławskiego. Uznaje się go za jednego z założycieli Muzeum oraz za najwybitniejszego mineraloga swoich czasów. Urodził się 17 lipca 1824 roku w posiadłości swego ojca w Nieder Wüstegiersdorf (dziś Głuszyca na Dolnym Śląsku), najistotniejszą część swojego kształcenia odbył na Akademii Górniczej w Berlinie – jego profesorem był między innymi światowej sławy mineralog – Christian Samuel Weiss. W 1853 roku otrzymał posadę górmistrza w Tarnowskich Górach, jednocześnie rozpoczął wykłady w Szkole Górniczej.

Niewiele wiadomo o tarnogórskim epizodzie – nazwiska Websky nie wymienia ani Piernikarczyk w „Podziemiach tarnogórskich”, ani nawet „Historia Tarnowskich Gór” pod redakcją profesora Drabiny. Musiał jednak darzyć miasto pewnym sentymentem, skoro odkrytą przez siebie odmianę aragonitu nazwał tarnowicytem. Ale wizerunek Martina Webskyego odnajdujemy na internetowych stronach Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie (placówki która posiada w swoich zbiorach największy na świecie szkielet dinozaura). Zza drucianych oprawek okularów spogląda na nas jegomość podobny nieco do Karola Marksa (może za sprawą charakterystycznej brody), w obowiązkowej kamizelce. Związki z Berlinem udokumentowane są znacznie lepiej, to tam w 1868 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Berlińskiego. To tam (w 1884 roku) w czasie badań minerałów wanadowe pochodzących z Argentyny stwierdził obecność nieznanego dotąd pierwiastka, który chciał nazwać „Idunium”. Nie zdążył jednak dokończyć badań – zmarł 27 listopada 1886 w Berlinie.

Paul Wossidlo

Można spotkać się z opinią, iż Julius Kutzi poszerzał swoje zielniki pod wpływem Paula Wossidlo. Jeśli tak było – świadczyć to może tylko o niezwykłym autorytecie tego ostatniego, który był przecież znacznie od Kutziego młodszy. Urodził się 11 maja 1836 roku w Wielkopolsce, wykształcenie zdobywał między innymi na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie jego mentorem był światowej sławy botanik – profesor Heinrich Göppert. Pod jego kierunkiem Wossidlo (8 sierpnia 1860 r.) obronił desertację doktorską „Quaendam additamenta ad palmarum anatomiam” poświęconą anatomii i fizjologii palm. Pracując we wrocławskim gimnazjum łączył dydaktykę z pracą naukową – był autorem podręcznika przyrody. Twórczy talent został doceniony i Paulowi zaproponowano kierowanie zupełnie nową placówką – powstałemu w 1870 roku tarnogórskiemu gimnazjum realnemu. Niektóre źródła podają, iż Wossidlo zaczął kierować szkołą przy ulicy Gliwickiej – sprawa łatwa jest jednak do wytłumaczenia: perturbacje przy wznoszeniu budynku (spowodowane między innymi wojną Prus z Francją) sprawiły, iż prawdziwe oddanie do użytku budynku gimnazjum miało miejsce tak naprawdę dopiero trzy lata później. Nie zmienia to jednak faktu, iż chodzi o dzisiejsze Liceum im. Staszica – właśnie tej szkoły pierwszym dyrektorem był Paul Wossidlo. W 1874 roku uczyło tam 13 nauczycieli, zaś nauki pobierało 210 uczniów.

Wossidlo wymieniany jest w historii Tarnowskich Gór wielokrotnie: w spisie radnych rady zarządzającej parafią ewangelicką, jako nabywca (w 1895 roku) posiadłości w rejonie dzisiejszych ogródków działkowych na Nakielskiej – ogrodu nazwanego Paulsborn (źródło Paula). Do dziś – w tej ostoi założonej przez Wossidlo – przetrwała wyhodowana przez niego rzadka ciemierzyca zielona. Był też założycielem stanowisk botanicznych w bezpośredniej bliskości swojego gimnazjum: ogrodu dydaktycznego, skalniaka przy wejściu głównym czy roślin w pobliżu sali gimnastycznej.

Wossidlo umarł we Wrocławiu 27 lipca 1921 roku. Niektórzy wiążą śmierć doktora z napaścią polskich powstańców na jego posiadłość (w ostatnich latach jego życia Paulsborn było miejscem spotkań loży masońskiej Silberfels jednoznacznie kojarzonej z Niemcami) – sędziwy Wossidlo bardzo źle przyjął wiadomości o splądrowaniu swoich dóbr. Zauważyć trzeba, iż życiorysy tarnogórskich przyrodników często przeplatają się ze skomplikowanymi zagadnieniami politycznymi – tak na przykład pruska aktywność edukacyjna w II połowie XIX wieku często kojarzona jest ze zjawiskiem Kulturkampfu.
Ogród Paula Wossidly istnieje do dziś, cieszy się szacunkiem okolicznych mieszkańców. Kiedy w 2006 roku wiekowe drzewa zasadzone jeszcze ręką doktora zagrożone zostały wycięciem – ludzie zareagowali. Napisali do tygodnika „Gwarek”, ten wydrukował artykuł i po kilku dniach z niecnych planów zrezygnowano.

Rudolf Diettrich

Ten niemiecki zoolog urodził się we Wrocławiu, 23 grudnia 1850 roku, był nauczycielem we wrocławskim gimnazjum na Zwingerze – tej samej szkole w której uczył Paul Wossidlo. W pracy naukowej zajmował się życiem błonkówek (rząd owadów obejmujący ponad 110 tys. gatunków w skład którego wchodzą między innymi osy i pszczoły) oraz wyroślami powstałymi z tkanki roślin spowodowany przez zwierzęta, głównie owady – galasami. Był współwydawcą pisma naukowego „Herbarium cecidiologicum”. Rudolf Diettrich był pierwszym, który zabiegał o prawną ochronę Srebrnej Góry, możemy więc powiedzieć że zrobił pierwszy krok w stronę powstania dzisiejszego rezerwatu Segiet. Starania te czynił działając w Śląskim Prowincjonalnym Komitecie Ochrony Zabytków Przyrody.

W 1917 roku za sprawą szkolnego inspektora tarnogórskiego Reissa, pomysł Diettricha w pewnym sensie wcielono w życie. Na skraju Segietu wzniesiono bowiem – specjalnie dla uczniów z Tarnowskich Gór – specyficzną leśną szkołę. W samym lesie prowadzono zajęcia w cyklu trzytygodniowym, oparte one były na praktycznym poznawaniu przyrody Srebrnej Góry. Ta pierwsza placówka edukacji ekologicznej przerwała tylko do 1921 roku.

Idea Diettricha została zrealizowana po wielu latach: Segiet jest rezerwatem i znajduje się pod ochroną. Dokonało się to jednak już w zupełnie innych czasach i całkiem innym państwie.

Zbigniew Markowski

Artykuł Tarnogórscy przyrodnicy – Kutzi, Websky, Wossidlo, Diettrich pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Choć wiele faktów i zabytków z przeszłości naszego miasta godnych jest trwałego uwiecznienia, ani chybi – myślę, że powinna znaleźć się pośród nich była, pierwsza Gornośląska Szkoła Górnicza, założona w Tarnowskich Górach na początku XIX wieku. Można by się założyć, że wielu współczesnych mieszkańców gwarkowego grodu nic lub bardzo niewiele o niej słyszało. Czymże zasłużyła sobie ta niegdyś słynna i jakby by nie powiedzieć, mająca niezaprzeczalny udział w rozwoju przemysłowym Śląska, i nie tylko, na takie potraktowanie?

Budynek po byłej szkole, solidna budowla z czerwonej cegły trzyma się do dziś całkiem krzepko przy ulicy Karola Miarki. Daremnie szukał by ktoś na zewnątrz czy wewnątrz jakichś dowodów materialnych po byłej szkole. Nie znajdzie tam nic, no prawie nic co by o niej świadczyło. Uważnemu obserwatorowi może jednak wpaść w oko mały symbol górniczy wyryty w drewnianych frontowych drzwiach budynku w postaci skrzyżowanego młotka i pyrlika, który to dla urzędującego teraz w tym obiekcie Zespołu Szkół Gastronomicznych wydawać się może znakiem nader osobliwym.
Co się więc stało, że o tej szkole my miejscowi tak mało wiemy? Czyżby bardzo wielkie zasługi szkoły dla Śląska były przesadzone, czyżby jej poziom nauczania był tak niski, czy jej czas aktywnej działalności był krótki a jej zamknięcie miało miejsce tak dawno? W świetle tego co piszą bardziej lub mniej chętni szkole byli i współcześni, na żadne z tych wątpliwości nie można odpowiedzieć twierdząco. Dla przynajmniej pobieżnego wyobrażenia co to była za uczelnia proponuję skrót skrótu tej historii.

Najwcześniej podawana data założenia tej pierwszej górnośląskiej szkoły górniczej to 14 luty 1803r. Był to okres kiedy miała ona swój początek w postaci lekcji udzielanych ze sztuki górniczej młodemu narybkowi szykowanemu na przyszłych gwarków. Odbywało się to w zabudowaniach kopalni Friedrichsgrube (Fryderyk). Osobą, która to nieustabilizowane nauczanie ujęła w karby regularnej szkoły był kłodczanin Rudolf von Carnall,a stało się to w 1835r. Rudolf von Carnall był postacią nieprzeciętną w Tarnowskich Górach z iście wszechstronnymi renesansowymi uzdolnieniami. Nadzwyczajną wiedzę ogólną i górniczą zdobył samodzielnym studiowaniem i uczestniczeniem w wykładach najlepszych profesorów zachodniej Europy.

Swą wyśmienitą zgrabność organizatorską zdradził tworząc prawie od zera pierwszą Górnośląską Szkołę Górniczą w Tarnowskich Górach. Organizując ją korzystał wprawdzie z założeń naukowych opracowanych specjalnie dla tarnogórskiej szkoły przez samego Aleksandra von Humboldt, ale sprawy programu, pomocy naukowych, administracyjno-gospodarcze itp. Były już tylko jego dziełem. Działalność zawodowa tego człowieka to jedno pasmo wysiłków i sukcesów, zaś w życiu prywatnym szło mu nie najlepiej. Z wielką miłością swego życia Emilią von Bittner spod Dobrodzienia utrzymywał przez długie lata kontakt głównie korespondencyjny.

Słał do niej listy pisane piękną osobistego autorstwa poezją, zaopatrywane częstokroć w urokliwe własnoręczne rysunki. W uznaniu zasług radni tarnogórscy nazwali jedną z ulic jego imieniem. Eksponaty naukowe, działające modele różnych urządzeń górniczych ze zbiorów szkolnych w większości zaginęły. Te co ocalały podziwiać możemy w tarnogórskiej Kopalni Zabytkowej. Jeden z historyków J. Piernikarczyk tak pisze o słynnej szkole: „…Szkoła przygotowywała wyższych i niższych urzędników górniczych, sztygarów, nadsztygarów, mierniczych itp. Istniały nawet zamiary wyniesienia jej do rzędu akademi górniczej.”

Przez wiele lat szkoła pracowała w miarę równym rytmem. W końcu przyszedł rok 1924, kiedy to zarządzeniem władz wyższych część uczelni przeniesiono do Pyskowic. Od 1924r. do zamknięcia w 1933 tarnogórską część prowadził dyrektor, dyplomowany inżynier górniczy Feliks Piestrak. W Pyskowicach szkołę prowadzili Hans Fromm i Josef Matheus.
Na przestrzeni prawie 142 lat działalności szkoły, jej mury opuściło ponad 8000 absolwentów, ogromna liczba sztygarów, nadsztygarów, mierniczych górniczych i innych funkcyjnych tzw. Dozoru górniczego. Była to zasługa całej armii nauczycieli, wykładowców, których nazwisk w większości nie znamy. Warto jednak przytoczyć te, które znamy. Dyrektorzy: J.K.Stroh, R.v Carnall, Krug von Nidda, Schmidt, Websky,Nehler, L.Geisenheimer, A.Schwidtal, H.Fromm, F.Piestrak, J.Matheus. Nauczyciele: Kuhnemann, Segnitz, Giehne, Piernikarczyk, Sauer, Pindelski, Sadowski, Sowiński, Włodarski, Kottas, Gawroński, Langie, Latacz, Łaszewski, Niziński, Rudolph, Russek, Rutowski, Słotwiński, Hager, Hanasiewicz, ks.Lewek, Winiewski, Kliszewicz, Berger, Sztachelski, Astman, Krynicki, Negrusz, Schmidt.

Śmiało można powiedzieć, że ich wychowankowie tworzyli zręby kultury górniczo-hutniczej i ogólnoprzemysłowej Śląska. Wielu jej absolwentów zawędrowało jednak znacznie dalej, do Zagłębia Karwińskiego, do okręgów górniczych Renu, Ruhry, Saary, a nawet do dalekiego Zagłębia Donieckiego. Wszędzie tam zajmowali prominentne stanowiska dyrektorów kopalń, hut, doradców przemysłowych – rozsławiając imię śląskiej szkoły. Dwu z nich jednak tu na górnośląskiej ziemi znalazło trwałe miejsce w historii. Byli to dwaj koledzy szkolni, Franz Winkler i Friedrich Grundmann. Obydwaj zrobili karierę rozpoczynając jako elewi tarnogórskiej szkoły .Winkler w stosunkowo krótkim czasie stał się właścicielem wsi Katowice a później okolicznych zakładów produkcyjnych. Zręczne zarządzanie swym ogromnym majątkiem; 13-ma kopalniami węgla, 49-ma innymi w których miał znaczne udziały, 15-ma kopalniami galmanu i rud żelaza, 7-ma hutami żelaza i 6-ma cynku, zawdzięczał swemu przyjacielowi Grundmannowi.

Friedrich Wilhelm Grundmann okazał się wielkim organizatorem. To właśnie on przekształcił Katowice w miasto. On to namówił Winklera by postarał się zmienić wytyczoną już trasę budowanej lini kolejowej Wrocław-Katowice tak, by przebiegała przez Katowice.

Może wydawać się dziwne, ale zasługi dla śląskiej ziemi barona Winklera wyedukowanego w Tarnowskich Górach nie skończyły się wraz z jego śmiercią. Wyrosła z tego rodu Ewa Tiele-Winkler, jego wnuczka urodzona w 1866r. w Miechowicach, dokonała na Śląsku równie wielkiego dzieła, ale w całkiem innej dziedzinie.W porywie chrześcijańskiej miłości oddała całe swe życie Ubogiemu śląskiemu ludowi. Dzieło urodzonej w miechowickim zamku dziedziczki, Matki Ewy (bo tak ją zwano) wypromieniowało ze Śląska na prawie całą Europę, i dotarło nawet do Japonii, i może być z powodzeniem porównywane z poświęceniem współczesnej nam Matki Teresy z Kalkuty.

Nie dziwi zatem fakt, że rodzinie Winklerów oraz jej przyjacielowi Grundmannowi poświęcił nasz śląski wieszcz-poeta ks. Norbert Bonczyk w swym utworze wierszowanym „Stary kościół miechowski” dosyć sporo wersów. W pewnym miejscu utworu czytamy:

„…Widziałeś Grundmanna,
Co jest pierwszym urzędnym u naszego Pana?
On nie jest szczep pałaców, lecz rodu niskiego,
A jednak do godności stopnia wysokiego
Wyniosły go zdolność i potęga ducha.
Jego rad nie tylko nasz Jegomość słucha :
Znająć go aż w Berlinie na królewskim dworze,
Tam świat jemu się kłania, wiedząc co on może!
A skądże to? Ze szkoły! Uczył się i pracował,
Za to plony stokrotne pilności Zniwował.”

Dzisiaj szkoły już nie ma. Czy spełni się zawołanie kilku żyjących jeszcze członków Towarzystwa Miłośników Górnośląskiej Szkoły Górniczej, towarzystwa skupiającego jej absolwentów i byłych nauczycieli, które brzmi: „Niechaj pamięć o pełnej sławy, wielce zasłużonej i o bardzo bogatych wieloletnich tradycjach, Górnośląskiej Szkole Górniczej nie zejdzie do grobu razem z jej ostatnimi uczniami.”

Ślad po szkole jednak istnieje w postaci tablicy odlanej w metalu z napisem:
„Poświęca się pamięci wszystkim byłym nauczycielom i uczniom z Górnośląskiej Szkoły Górniczej z Tarnowskich Gór-Pyskowic.”, która wmurowana jest w ścianie foyer Politechniki Górniczej w… Bochum. Ciśnie się na usta w związku z tym stare powiedzenie; cudze chwalicie, swego nie znacie.

Walenty Mosch

Artykuł Szkoła górnicza w Tarnowskich Górach pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Przedstawia ona fragment dziejów tarnogórskich szkół, których zadaniem było u zarania kształcenie dziewcząt na poziomie ponadpodstawowym. Odległe już wydarzenia historyczne, zmiany demograficzne, cywilizacyjne i społeczne, jakie dokonały się na przestrzeni 155 lat, miały wpływ na ich programy nauczania, organizację i lokalizacje w kolejnych, też przeobrażanych obiektach.

Autorzy: Ryszard Bednarczyk i Alicja Kosiba-Lesiak, wsparci zostali przez Zofię Krzykowską i Krzysztofa Gwoździa – pracowników Muzeum w Tarnowskich Górach; wszyscy oni są absolwentami Liceum. Przetłumaczyły tekst na język angielski nauczycielki: Karolina Żochowska i Aleksandra Dydak.

W przygotowaniach do powstania wydawnictwa wzięli udział m.in. absolwenci różnych roczników, młodsi i starsi, jak również obecni i dawni nauczyciele szkoły. Dzięki nim udało się zgromadzić nie tylko materiały dokumentalne ale też informacje i wspomnienia, które je uzupełniły. 

Wymiary książki to 16×21 cm (format tzw. półalbumowy), okładka obustronnie barwna a zawartość stanowią 64 strony. Jest ilustrowana reprodukcjami archiwalnych fotografii, map, projektów budowlanych, pocztówek, świadectw szkolnych a także zdjęciami współczesnymi. 

Kupić ją można w księgarni „Wiosna” w Tarnowskich Górach przy ul. Karola Miarki 7 oraz w stoisku księgarskim nr 203 na parterze Hali Targowej przy ul. Nakielskiej 1.

Artykuł Książka: Szkoła wielu zmian (o I LO im. Sempołowskiej w TG) pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

SZKOŁA TRZECH WIEKÓW

Królewska Szkoła Realna – Gimnazjum Męskie im. Jana II Opolskiego – II Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Tarnowskich Górach

Nauczycieli, którzy dzielili się w murach tej szkoły swą wiedzą i pokolenia tych, którzy chcieli z tego skorzystać, książka na pewno przeniesie w czas miniony, ale nieutracony. Dla absolwentów innych dobrych szkół tarnogórskich może być zachętą do dokładniejszego przyjrzenia się budynkowi tego liceum i wspomnienie swej własnej szkoły.

Wydawnictwo liczy 52 strony; prócz tekstu zawiera archiwalne i współczesne zdjęcia szkoły, plany, reprodukcje, fotografie pamiątek.

Książkę w cenie 12 złotych (widokówki przedstawiające II Liceum – po 1 zł) można kupić w księgarni „Wiosna” – Tarnowskie Góry, ulica Karola Miarki 7 oraz na stoisku 203 (parter) tarnogórskiej Hali Targowej, ulica Nakielska 1-3.

Artykuł Książka: Szkoła trzech wieków (o II LO im. Staszica w TG) pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Artykuł Budynek II Liceum Ogólnokształcącego im. Staszica w Tarnowskich Górach – fotografie pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Artykuł Szkoła wielu zmian: książka o I LO im. Sempołowskiej w Tarnowskich Górach – film pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Artykuł Plener Liceum Plastycznego na tarnogórskim rynku – film pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Artykuł Uczennice tarnogórskiego ZSA-P tworzą maskotki śląskich demonów – film pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Artykuł Warsztaty dla gimnazjalistów w ZSA-P – film pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Artykuł Tytuły honorowe II LO im. Staszica, 2015 – film pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Artykuł 140 lat Liceum Staszica pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Artykuł 60 lat po maturze w LO Sempołowskiej pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.

Artykuł Konkurs potraw wielkanocnych 2017 w nakielskim Rolniku pochodzi z serwisu Portal Powiatu Tarnogórskiego - Tarnowskie Góry.